W XVIII wieku na Mokrym mieścił się cmentarz Boża Męka. Mieścił się on na obszarze dzisiejszych ulic Grudziądzkiej, Bażyńskich, Czarneckiego i ks. Gogi. Do czasów współczesnych po cmentarzu nie pozostał żaden ślad. W tym samym wieku na północy Mokrego Samuel Luther Geret założył folwark Katharinenflur (Katarzynka).
Mokre zostało doszczętnie zniszczone podczas wojny napoleońsko-rosyjskiej w 1813 roku. Po 1815 roku na Mokrem osiedlili się robotnicy przybyli do budowy Twierdzy Toruń. Osiedle podzielono na części: Nowe Mokre, Mokre, kolonia Mokre i folwark Mokre. W 1848 roku wieś zamieszkiwało ok. 1 tys. osób, do 1868 roku liczba ta wzrosła do ponad 5 tys., a w 1895 roku wynosiła ponad 10 tys. W 1819 roku we wsi było 70 budynków mieszkalnych, w 1823 – 102, w 1831 – 108. W połowie XIX wieku na Mokrem nastąpił rozwój przemysłu. W 1856 roku wzniesiono Fabrykę Maszyn i Kotłów, Odlewnię Żelaza i Stali „Born & Schütze”. W 1889 roku została otwarta stacja kolejowa Toruń Mokre, a w 1959 roku Toruń Wschodni.
W 1894 roku niemieckie władze Torunia zaplanowały przyłączenie Mokrego do Torunia. Mokre miało nazywać się Thorn Nord. 1 kwietnia 1906 roku Mokre przyłączono do Torunia. Liczyło ono wówczas ponad 12 tys.