mieszkańców.
Na początku XX wieku i w okresie międzywojennym w Mokrem dominowało budownictwo jednorodzinne, w tym liczne gospodarstwa rolne. Rozwój ekonomiczny Mokrego ograniczał płytko zalegający poziom wód gruntowych. Mokre borykało się z chaosem przestrzennym. Chaos w zabudowie powodowały liczne bocznice kolejowe i pomieszanie zabudowy mieszkalnej z terenami przemysłowymi, składowymi lub dużymi obszarami upraw ogrodniczych. Ponadto w okresie międzywojennym na Dębowej Górze (również: Pod Dębową Górą) i Kozackich Górach pojawiły slumsy. W 1934 roku na tychże osiedlach mieszkało ok. 5 tys. torunian. W 1926 roku na Dębowej Górze wybudowano domy osiedlowe dla ubogich. W 1934 roku na Kozackich Górach przeprowadzono doraźny spis, który wykazał, że w barakach, dawnych fortach oraz szałasach mieszkało 5088 osób. Pomimo wybudowania w okresie międzywojennym fabryk i zakładów przemysłowych Mokre zachowały wiejski charakter zabudowy. Według opracowanego przez w 1935 roku Ignacego Tłoczka planu zabudowy Mokre miało dzielić się na dwie części. Zachodnia wraz z Chełmińskim Przedmieściem miało mieć charakter mieszkalny, wschodnia przemysłowo-mieszkalny.