Najstarszy – XIX-wieczny podział drzew mówi o drzewach dominujących, opanowanych, wydzielonych i zagłuszonych – klasyfikacja Seebach'a (1843). Kolejny (Burckhardt (1848)) dzieli drzewostan na: główny (właściwy pułap drzewostanu), w skład, którego wchodzą: 1 – drzewa panujące, 2 – drzewa współpanujące, 3 – drzewa umiarkowanie panujące, oraz podrzędny (korony tych drzew tworzą dolną warstwę w pułapie leśnym): 4 – słabo panujące, 5 – drzewa z opanowanymi wierzchołkami 6 – drzewa ucieśnione i obumarłe. Pod koniec XIX w. niemiecki leśnik Kraft (1884) opierając się na usytuowaniu oraz budowie korony drzewa i jego względną wysokość w stosunku do najbliższego otoczenia opracował klasyfikację stosowaną do dziś. Kraft zalicza drzewa do: 1 klasy, drzew górujących, gdy drzewo dominuje wysokością i ma silnie rozwiniętą koronę, 2 klasy, drzew panujących, tworzących główny pułap drzewostanu, o dobrze rozwiniętej koronie, 3 klasy, drzew współpanujących, o koronach jeszcze normalnie rozwiniętych, jednak o zaznaczającej się już degeneracji – mimo dość korzystnego usytuowania w pułapie leśnym, 4 klasy, drzew opanowanych, o koronach mniej lub więcej zdeformowanych, ścieśnionych dwustronnie lub wielostronnie albo też rozwiniętych jednostronnie.