W obrębie tej klasy Kraft wyróżnia dwie podklasy: 4a – drzewa wkleszczone między inne, o koronie ścieśnionej w dolnej części, 4b – drzewa o koronach w części podokapowych, tylko górna część korony (sam wierzchołek) jest jeszcze wolna, 5 klasy, drzew przygłuszonych, znajdujących się całkowicie pod okapem wyższego sąsiedztwa. Tę klasę dzieli autor również na dwie podklasy: 5a – drzewa z koroną jeszcze żywą (tylko u gatunków cienistych), 5b – drzewa z koroną obumierającą i obumarłą (posusz). Jeszcze przed końcem XIX w. po opublikowaniu klasyfikacji Krafta tzw. trzebież duńska (1896) dzieliła drzewa na: drzewa główne o prostej strzale i dobrze rozwiniętej koronie, szkodliwe, uciskające korony drzew głównych, pożyteczne, wpływające na oczyszczanie się drzew głównych z dolnych gałęzi, oraz obojętne, nie przeszkadzające w rozwoju drzewom głównym, o znaczeniu pielęgnacyjnym dla gleby. Na początku XX w. Związek Niemieckich Leśnych Zakładów Doświadczalnych (1902) zaproponował nową klasyfikację, uwzględniającą oprócz kryteriów biologicznych Krafta również kryterium gospodarcze w postaci oceny jakości strzały (pnia). Klasyfikacja ta przedstawia się następująco: I.