Pahor miał ogromny wpływ na Jančara, który poświęcił mu esej Człowiek, który powiedział nie (1990), będącym jedną z pierwszych wyczerpujących ocen literatury Pahora oraz roli moralności w okresie powojennym w Słowenii.
Początkowo Jančar nie mógł publikować swoich utworów, ale sytuacja zmieniła się w wyniku stopniowej liberalizacji po śmierci Kardelja i Tity. W połowie lat 80., jego nowele i opowiadania cieszyły się powodzeniem, a sztuki teatralne stały się rozpoznawalne w całej Jugosławii. Pod koniec lat 80., zaczął zdobywać popularność również w innych państwach, zwłaszcza w krajach Europy Środkowej, ale również w Hiszpanii i we Włoszech.
Praca Jančar zaczął pisać jeszcze jako nastolatek. Jego pierwsze krótkie nowele zostały opublikowane w czasopiśmie Mladina. W prozie Jančara odnajdujemy wpływy modernizmu. Jednym z głównych tematów jego dzieł jest konflikt pomiędzy jednostką a instytucjami represyjnymi, takimi jak więzienia, galery, szpitale psychiatryczne i koszary wojskowe. Jest znany ze swojego lakonicznego i ironicznego stylu, często wykorzystuje chwyty tragikomiczne. Większość jego powieści oparta jest na prawdziwych wydarzeniach z historii Europy Środkowej, które uważa za ilustrację kondycji człowieka.