Pisał również eseje i felietony, w których komentował aktualne wydarzenia polityczne i kulturalne. W czasie wojny w Bośni, wyraził swoje poparcie w sprawie bośniackiej i osobiście odwiedził oblężone Sarajewo, aby przywieźć posiłki dla cywili zebrane przez Stowarzyszenie Słoweńskich Pisarzy. Później napisał esej zatytułowany Krótki raport z długo obleganego miasta (Kratko poročilo z dolgo obleganega mesta), w którym zawarł refleksję nad wojną w Jugosławii oraz nad kilkoma ogólnymi kwestiami dotyczącymi dwuznacznej roli intelektualistów w etnicznych, narodowych i politycznych konfliktach.
W latach 90. prowadził polemikę z austriackim pisarzem Peterem Handke dotyczącą rozwiązania Jugosławii.
W latach 1987–1991 był prezesem słoweńskiego PEN Clubu i to stanowisko umożliwiało mu wspieranie początków demokracji w Słowenii. W czasie procesu Janeza Janšy, Ivana Borštnera, Davida Tašicia i Francija Zarla (JBTZ) w 1988, był jednym z organizatorów pierwszej, wolnej, publicznej i politycznej manifestacji w Słowenii po 1945 roku, która miała miejsce na Placu Kongresowym w Lublanie. W czasie pierwszych demokratycznych wyborów w 1990 roku, prowadził aktywną kampanię popierającą kandydata na prezydenta Jože Pučnika.