W podobnych słowach wypowiada się również Jan Długosz (Wyrozumski J. Kazimierz Wielki s. 25-26).. Odwetowa ofensywa króla Krakowa wspartego przez Węgrów, Litwinów i wojska ruskie na ziemię dobrzyńską w 1330 nie przyniosła rezultatu. Krzyżacy zorganizowali kolejną wyprawę w 1331 r., podczas której doszło do bitwy pod Płowcami, szeroko wykorzystanej przez propagandę obydwu stron. Prawdopodobnie starcie pozostało nierozstrzygnięte, ale duże straty po stronie krzyżackiej mogły opóźnić działania zakonuDo dziś nie udało się ustalić przebiegu bitwy, ani jej zwycięzcy. Strona polska utrzymywała, że liczące nawet do 40 000 żołnierzy wojska zakonne zostały rozbite przy minimalnych stratach, natomiast zapiski krzyżackie wspominają o ataku Łokietka na odłączony oddział armii, a następnie zakończonej sukcesem kontrofensywie Krzyżaków i ucieczce polskiego króla. Większość dzisiejszych historyków przyjmuje, że bitwa rzeczywiście odbyła się w dwóch etapach i ostatecznie nie przyniosła rozstrzygnięcia. Mogła natomiast opóźnić zajęcie Kujaw przez Krzyżaków, którzy zrezygnowali z oblegania Brześcia. Z bitwą pod Płowcami wiąże się także wątek rzekomej ucieczki Kazimierza Wielkiego z pola bitwy.