czynu.
Nierozwiązywalnym dogmatycznie problemem jest to, jak przypisać sprawcy umyślność czynu zabronionego (art. 9 § 1 kk) w sytuacji, gdy popełnia go on w nieświadomości jego bezprawności. Kodeks karny ze względów kryminalno-politycznych uznaje taki czyn za umyślny, mimo iż nie ma on umyślnego charakteru. W świetle tego faktu – skoro na gruncie Kodeksu Karnego istnieje rozróżnienie pomiędzy świadomością popełnienia konkretnego czynu w konkretnych, odpowiadających ustawowym znamionom, okolicznościach a świadomością jego bezprawności – uzasadnione wydaje się przyjmowanie, że zamiar dotyczy wszelkich ustawowo zdefiniowanych okoliczności faktycznych związanych z przestępstwem (obiektywnych, zjawiskowych), ale nie ich interpretacji prawnych, gdyż te ostatnie należą do sądu.
Bibliografia Prawo karne. Repetytorium, red. E. Blaski, Zakamycze 2005, , s. 193-196. A. Wąsek (w:) O. Górniok i inni: Kodeks karny. Komentarz, Gdańsk 2004, , t. I, s. 394 – 402.
Kategoria:Wyłączenie odpowiedzialności karnej