Dnia 16 lipca 1704 straż przednia Tallarda rozbiła obóz na płaskowyżu Hardt. Tutaj Kamil Tallard otrzymał wiadomość o klęsce armii francusko-bawarskiej pod Schellenbergiem, na skutek której podjęte zostały negocjacje między sprzymierzonymi a Bawarią. Pojawiła się groźba, że elektor Bawarii Maksymilian Emanuel przejdzie na przeciwną stronę, chyba że Tallard szybko przybędzie na miejsce. Dla Tallarda oznaczało to, że droga Rottweil-Tybinga będzie za długa i jedyną alternatywą jest marsz przez Villingen. Ponieważ Villingen nie było potężną twierdzą, a pozostawione samo sobie mogło zagrażać liniom komunikacyjnym armii Tallarda postanowiono przystąpić do oblężenia. Dodatkową korzyścią wzięcia fortecy i chronionego przez nią miasta miała być dodatkowa ochrona przyszłych linii zaopatrzeniowych mającej działać nad Dunajem armii francuskiej.
Siły obronne twierdzy Villingen Villingen miało fortyfikację typową dla czasów średniowiecznych (ostatnio zbudowano tylko jeden mały nowoczesny bastion). Projekt fortyfikacji Villingen, tworzącej niemal idealne koło, pochodził ze średniowiecza. Mury twierdzy składały się z dwóch ścian o wysokości 5 metrów i wypełnione były ziemią.