W latach 1881–1890 kierownictwo spółki zorganizowało pierwszy koncern hutniczo-metalowy w Polsce (z dominującą rolą zakładów „Lilpop, Rau i Loewenstein”), w skład którego weszły także przedsiębiorstwa z innych gałęzi przemysłu. Łącznie utworzyło go 14 przedsiębiorstw na terenach Królestwa Polskiego i Imperium Rosyjskiego. Konsolidację w branży umożliwił także kryzys w Rosji w latach 1882–1886, kiedy to spółce udało się wykupić mniejsze fabryki rosyjskie i zdominować rynek prywatnych kolei rosyjskich. Wzmocniło to dodatkowo pozycję „Lilpopa” w Rosji, gdyż od początku swego istnienia utrzymywał stałe przedstawicielstwa w Petersburgu, Moskwie, Kijowie, Tyflisie, Odessie i Baku. W wyniku podniesienia ceł produkcja została w 1887 roku przeniesiona do Zagłębia Donieckiego. Pod koniec XIX wieku, w związku z konkurencją producentów maszyn rolniczych z Europy Zachodniej, przedsiębiorstwo zaczęło ograniczać ich produkcję na rzecz taboru kolejowego.
Fabryki w Warszawie Produkcja z zakładów na Świętojerskiej była przenoszona do rozbudowywanych zakładów na Solcu i w rezultacie zakłady przejęte z fabryką Braci Evans zostały zamknięte (przy ul. Świętojerskiej w 1881 roku) lub sprzedane (zakład w Drzewicy, w 1886 roku).