Formy podstawowe czasownika Znajomość pierwszej i drugiej formy podstawowej czasownika jest konieczna do ustalenia, do której koniugacji należy czasownik. Tak np. czasownik o pierwszej formie amo mógłby należeć do koniugacji I lub III – znając jego drugą formę amare wiadomo, że należy do koniugacji I. Czasownik o drugiej formie videre mógłby należeć do koniugacji II lub III – znając jego pierwszą formę video wiadomo, że należy do koniugacji II. Czasownik o pierwszej formie audio mógłby należeć do koniugacji III lub IV – po drugiej formie audire wiadomo, że należy do koniugacji IV.
Postacie trzeciej i czwartej formy czasownika bywają różne – trzecia pokrywa się z tematem perfecti, czwarta z tematem supini. Bez ich znajomości nie potrafilibyśmy tworzyć odpowiednio form tworzonych od tematu perfecti i form tworzonych od tematu supini.
Znaczna większość czasowników I koniugacji przybiera formy podstawowe typu -amo -amāre, -amāvi, -amātum.