Równolegle do wydarzeń w Anglii narrator przedstawia pielgrzymkę do Mekki, wyruszającą z biednej indyjskiej wioski, której przewodzi przedziwna Aisza obiecująca swoim towarzyszom, iż pieszo dotrą do swojego celu po tym, jak rozstąpią się przed nimi wody Morza Arabskiego. W powieści pojawia się także krótki, niezbyt rozwinięty wątek dotyczący uwięzionego w Londynie fanatycznego przywódcy islamskiego, który nienawidzi Aiszy i marzy o powrocie do swojego rodzinnego kraju (prawdopodobnie postać wzorowana jest na Ruhollahu Chomejnim, który przed irańską rewolucją islamską ukrywał się w Paryżu).
Nagrody, odbiór krytyczny i analizy thumb|160px|Salman Rushdie, autor Szatańskich wersetów Książka Szatańskie wersety w 1988 roku została finalistką Nagrody Bookera (przegrała z powieścią Oskar i Lucynda Petera Careya), a także laureatką przyznanej 8 listopada nagrody Whitbread Award.
W kraju wydania powieść spotkała się z pozytywnymi reakcjami, ponadto była przychylnie oceniana przez krytyków literackich. Za najcenniejszą część treści książki większość krytyków uznała tę dotyczącą dostania się dwóch głównych bohaterów do Londynu, ukazanego czytelnikowi z punktu widzenia imigranckiej społeczności.