W 2003 roku w tomie poświęconym karierze Salmana Rushdiego znany amerykański krytyk literacki Harold Bloom nazwał Szatańskie wersety „największym osiągnięciem estetycznym Rushdiego”.
Timothy Brennan nazwał tę książkę „najbardziej ambitną powieścią, jaka została dotychczas opublikowana, dotyczącą doświadczeń imigrantów w Wielkiej Brytanii”, która uchwyciła przypominającą sen dezorientację imigrantów i będący ich udziałem proces „asymilacji przez hybrydyzację”. Publikacja jest przy tym postrzegana jako „zasadnicze studium alienacji”.
Po tym, jak rozwinęły się kontrowersje związane z treścią Szatańskich wersetów, niektórzy naukowcy obeznani z książką, jak np. M.D. Fletcher, uznali negatywne reakcje na powieść za ironiczne. Według Fletchera ironią jest to, że wrogość wobec Rushdiego okazywały środowiska, które opisał w powieści i które w pewnym sensie były jej adresatami, zaś kontrowersyjność książki w Wielkiej Brytanii była wyrazem frustracji imigrantów, wynikającej z ich trudnych doświadczeń życiowych, a ponadto stanowiła odzwierciedlenie niepowodzenia wielokulturowej integracji.