Wehrmacht jest jedyną, ostatnią, największą nadzieją Führera...”
W 1936 w stopniu generała artylerii von Reichenau został mianowany dowódcą VI Okręgu Wojskowego z siedzibą w Monachium. W 1938 objął dowództwo IV grupy armijnej w Lipsku. W tym też roku walnie przyczynił się do zajęcia czeskich Sudetów.
Lata 1939–1941 Walter von Reichenau uczestniczył w niemieckiej agresji na Polskę we wrześniu 1939 roku jako dowódca 10. Armii. Jego zadanie polegało na jak najszybszym przełamaniu sił Armii „Łódź” i „Kraków” i dotarciu do Warszawy. Wraz z jego 10. Armią współdziałały oddziały Einsatzgruppe II (dowódca Obersturmbannführer Emanuel Schäfer) m.in. dokonujące zbrodni na ludności cywilnej. 1 października 1939 von Reichenau został awansowany do stopnia generała armii – Generaloberst.
Podczas agresji na Francję był dowódcą 6 Armii i prowadził ofensywę przeciwko Belgii i Holandii. 11 maja 1940 wojska niemieckie opanowały Maastricht, gdzie szybko odbudowano przeprawę przez Mozę. Akcja przeciwko Holandii rozpoczęła się tego samego dnia. W terminie od 12 do 14 maja siły belgijskie wycofały się z Kanału Alberta na linię Antwerpia – Leuven. 15 maja francuska 9 Armia gen. Corapa opuściła pozycję obronną wzdłuż Mozy. Dzięki temu oddziały von Reichenau 17 maja 1940 wkroczyły do Brukseli.