W pierwszych dekadach XX wieku zaznaczył się dalszy wzrost kraju w związku z otwarciem Kanału Panamskiego (rządy prezydenta Augusto B. Leguía w latach 1908–1912 i 1919–1930).
Do lat 30. dyktatorską władzę sprawowała prawicowa Partia Obywatelska i Augusto B. Leguía, który z rządził od 1919 roku. Rządy umiarkowanej prawicy przerwane zostały przez wojsko, które dokonało w 1930 roku zamachu stanu. Władzę przejął Luis Miguel Sánchez Cerro i Unia Rewolucyjna, która przyjęła program nacjonalistyczny i faszyzujący. W 1924 roku utworzony został Amerykański Rewolucyjny Sojusz Ludowy (APRA), a na czele partii stanął Víctor Raúl Haya de la Torre. Partia stała się opozycją względem rządzącej junty, a ponadto sprzeciwiała się imperializmowi i ingerencji Stanów Zjednoczonych w sprawy państw Ameryki Łacińskiej. Przedstawiciel partii dokonał udanego zamachu na Sáncheza. Kolejni wojskowi prezydenci okazali się bardziej umiarkowaniStanley G. Payne, A History of Fascism, 2001, s. 343. Od lat 30. rządy w kraju często się zmieniały, także w wyniku zamachów stanu. Wielki kryzys zahamował rozwój gospodarki peruwiańskiej. Na początku lat 30. doszło do konfliktu granicznego z Kolumbią. W 1939 roku rządy wojskowych zakończyło objęcie władzy przez Manuela Prado Ugarteche.