W pierwszej połowie XX wieku podobne motywacje pojawiały się w różnych, często niezależnych propozycjach dyskretnej lub skwantowanej geometrii. Chen Ning Yang rozważał w 1947 roku skwantowaną czasoprzestrzeń jako sposób regularyzacji pewnych trudności teorii pól. W kolejnych dekadach do dyskusji nad dyskretyzacją czasu nawiązywali m.in. i Hartland Snyder, a przegląd tych prób – wraz z propozycją Caldiroli – podsumowali później Farias i Recami. Nie był to jeszcze jeden spójny program badań nad chrononem, lecz część szerszego poszukiwania formalizmu, w którym bardzo małe odległości i czasy mogłyby ograniczać niektóre rozbieżności pojawiające się w modelach ciągłych.
Poszczególne propozycje wychodziły przy tym od różnych przesłanek empirycznych. Już w latach 20. XX wieku podstawowy przedział czasu wyprowadzano z analizy najkrótszych długości fal obserwowanych wówczas w promieniowaniu kosmicznym. W późniejszych ujęciach kwant czasu wiązano ze skwantowaniem czasów życia cząstek elementarnych i szacowano na s, a więc rząd wielkości ten sam co chronon, który Caldirola wprowadził już w latach 50. XX wieku.