Model Caldiroli Jednym z najczęściej omawianych konkretnych użyć pojęcia chrononu są prace Caldiroli nad dyskretną teorią elektronu. W tym ujęciu ruch cząstki nie jest opisywany równaniem różniczkowym w całkowicie ciągłym czasie własnym, lecz równaniami różnicowymi z elementarnym krokiem czasowym. Chronon pełni tam rolę parametru dynamiki, a nie tylko nazwy dowolnie krótkiego odcinka czasu.
Dla elektronu Caldirola wiązał charakterystyczny parametr z klasycznym promieniem elektronu i z elektromagnetycznym czasem samooddziaływania. W oryginalnym zapisie Caldiroli skala ta jest wyrażona w konwencji cgs jako ułamek klasycznego promienia elektronu. Po przeliczeniu na przedział czasu w zapisie SI często używana postać ma wartość:
gdzie oznacza przenikalność elektryczną próżni, ładunek elementarny, masę spoczynkową elektronu, a prędkość światła w próżni. Model rozróżnia dwie bliskie sobie wielkości: podstawowy krok dyskretyzacji oraz sam chronon dlatego liczby podawane dla „chrononu elektronu” mogą różnić się o czynnik rzędu jedności. Otrzymana wartość jest tego samego rzędu co czas przebiegu światła przez klasyczną średnicę elektronu, a zależy wyłącznie od ładunku i masy spoczynkowej cząstki.