Kościół Znalezienia Krzyża ŚwiętegoPolski egzonim przyjęty na 125. posiedzeniu KSNG. () – kościół bernardynów w Grodnie, wybudowany w latach 1595–1617. Jest to trójnawowa bazylika z półkoliście zamkniętym prezbiterium.
Historia Najstarszy dokument związany z grodzieńskimi bernardynami pochodzi z 15 II 1494, kiedy Aleksander Jagiellończyk, wielki książę litewski, nadał im miejsce dawnego dworu książęcego (plac z ogrodem i sadem położony nad Niemnem). Z nieznanych przyczyn zamierzona fundacja nie doszła do skutku i została zrealizowana dopiero w sto lat później. Fundacja zaczęła nabierać realnych kształtów dopiero w r. 1595, gdy proboszcz kościoła farnego w Grodnie, kanonik gnieźnieński Fabian Konopacki zwrócił się do prowincjała bernardynów Benedykta Gąsiorka z prośbą o jej przyjęcie; w tymże roku nastąpiła introdukcja zakonników. Założyli oni swoją misję u zbiegu ulicy Mostowej i tzw. „ulicy z Rynku na Podoł” (późniejsza Bernardyńska), gdzie mieli plac z ogrodem i sadem ofiarowane im przez Annę Drucką-Sokolińską, a nadane jej mężowi Pawłowi przez Stefana Batorego (prawdopodobnie był to teren dawnych stajni królewskich Stabula Regia). Za wstawiennictwem kapituły wileńskiej fundację bernardyńską potwierdził w r. 1596 legat papieski kardynał Enrico Caetano, w r.