od pd.: św. Antoniego, św. Bonawentury i św. Piotra z Alkantary. W ich zwieńczeniach rozmieszczono 11 stacji Drogi Krzyżowej, dwie kolejne wmurowano w ściany naw bocznych, natomiast stacja VII Drugi upadek Chrystusa namalowana na desce, została wmontowana w jeden z ołtarzy w kaplicy południowejIbidem.
W 1852 roku, tuż przed kasatą klasztoru bernardynów przez władze rosyjskie, przy kościele utworzono parafię. Sam kościół – pod wezwaniem Znalezienia Krzyża Świętego – był nieprzerwanie czynny. 2 listopada 1894 roku w kościele odbył się ślub Elizy Orzeszkowej ze Stanisławem NahorskimDorota Piramidowicz, Etapy budowy pobernardyńskiego kościoła w Grodnie, w: Sztuka ziem wschodnich Rzeczypospolitej XVI-XVIII w., Lublin 2000, s. 393–426, il. 1-12.
24 IV 1930 orzeczeniem Rady Administracyjnej Dóbr Archidiecezji Wileńskiej kościół i klasztor pobernardyński w Grodnie uznano za zabytek.
Od r. 1940 prawie wszystkie pomieszczenia b. klasztoru zajął Zakład Medycyny Sądowej. W r. 1941 wskutek ostrzału artyleryjskiego uległo zniszczeniu sklepienie nad kaplicą pd. i zach. przęsłem nawy gł. Pod gruzami zniknęły wspaniałe XVIII-wieczne organy i trzy barokowe ołtarze z kaplicy św. Barbary.