Kolejny etap powstawania zespołu należy wiązać z muratorami lubelskimi i lubelskim kościołem bernardynów, który należy przyjąć za bezpośredni wzorzec kościoła grodzieńskiego, a ściślej, jego korpusu nawowego, gdyż tyle pozostało z „lubelskiej” fazy przebudowy. Korpus nawowy, wykazuje cechy stylistyczne łączące go z kościołem bernardynów w Lublinie i poprzez nią do kolegiaty w Zamościu, m.in. wskazują na to pilastry wnętrza, filar na osi chóru, bliźniacze okna, układ chóru, arkadowo-pilastrowy system elewacji. Wieża została nadbudowana po połowie XVIII wieku w stylu baroku wileńskiego, jednak sam kościół prezentuje wcześniejsze barokowe cechy stylistyczne. Przy dokonanej po poł. w. XVIII nadbudowie dwóch górnych kondygnacji wieży, wyraźnie ożywiających statyczną, XVII-wieczną fasadę, zastosowano formy tzw. baroku wileńskiego, wysmukłe i lekkie, co dodatkowo podkreśla ażurowy krzyż na szczycie. Można w nich odnaleźć podobieństwa do wileńskich wież kościołów misjonarzy (1751-1756), augustianów (1746-1768), a także bazylianów w Berezweczu (1756-1767) czy soboru Św.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Kościół Znalezienia Krzyża Świętego w Grodnie · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.