Później została wezwana do Sztabu Głównego Polskich Sił Zbrojnych (PSZ) na Zachodzie w Londynie, gdzie została mianowana przełożoną wszystkich kobiet-oficerów w Polsce na obszarze Niemiec.
Okres powojenny 12 marca 1946 roku objęła funkcję Inspektorki Żołnierzy-Kobiet Armii Krajowej. Jej zastępczyniami były mjr Halina Wasilewska (do 20 sierpnia 1946 roku) i kpt. Janina Tuwan. Od października 1946 do maja 1947 roku kierowała Podkomisją Weryfikacyjną Wojskowej Służby Kobiet AK. W następnych miesiącach obejmowała stanowisko Inspektorki Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia. W 1948 roku została zdemobilizowana.
Po demobilizacji pracowała w kuchni kolejowej w Londynie. W wyniku nasilającego się nowotworu wątroby uznano ją za niezdolną do pracy fizycznej. Od stycznia 1950 roku zajmowała stanowisko w Radzie Naczelnej Koła Armii Krajowej w Londynie.
Ostatnie miesiące życia przeżyła w ubóstwie. Tuż przed śmiercią, we wrześniu 1958 roku, wygłosiła przemówienie podczas I Zjazdu Koleżeńskiego Kobiet Żołnierzy PSZ.