W połowie 1966 roku grającego na basie Brada Duponta zastąpił grający również na saksofonie i organach Peter Van Gelder. Wprowadził on do zespołu zainteresowanie nowoczesnym jazzem i muzyką wschodu. Koncerty uświetniały awangardowe brzmienia fletu („Nature Boy”), recordera („Daydream Nightmare”), saksofonu („I Talk To Your Father”)oraz rythm‘n’bluesowe stylizacje („What You’re Looking For”. „Bulfrog Blues”. „Downhome Girl”). Mocnymi punktami koncertów grupy była hipnotyczna, psychodeliczna wersja „Sally Go Round the Roses” ozdobiona orientalnym śpiewem Grace Slick i ciekawą barwą organów Hammonda oraz inspirowany twórczością Milesa Davisa „White Rabbit” z długim improwizowanym wstępem (niekiedy z ponad dziesięciominutową solówką Van Geldera na saksofonie) i narkotycznym tekstem Grace Slick nawiązującym do „Alicji w Krainie Czarów” L. Carolla.

Zespół podpisał kontrakt na nagrania z Columbia Records, jednak kilka tygodni później został rozwiązany z powodu odejścia Grace Slick do zespołu Jefferson Airplane w październiku 1966 roku. Van Gelder i Darby Slicka udali się do Indii w celu studiowania muzyki wschodu.