Funkcję głównego reżysera, inscenizatora i scenografa przyjął Craig, natomiast prowadzeniem prób oraz samą realizacją przedstawienia zajęli się Stanisławski i Sulerżycki. thumb|Projekt finałowej sceny Hamleta opracowany przez Craiga Stanisławski i Sulerżycki usiłowali zrealizować wskazówki interpretacyjne, inscenizacyjne i techniczne Craiga, które były fantazyjne i poetyckie, lecz w praktyce okazywało się to niemożliwe. Craig był rozczarowany kłopotami w wykonywaniu jego pomysłów.
Po wielu trudnościach premiera Hamleta odbyła się 23 grudnia 1911 r. Już pierwsza scena była zachwycająca: przepych dworskiego życia, absolutną władzę i despotyzm króla oddano w złocistych, naiwnie przejaskrawionych barwach. Użyto złotego papieru, z jakiego wytwarza się ozdoby choinkowe. Takim papierem oklejono parawany wyobrażające dworskie komnaty. Król i królowa w brokatowych szalach i koronach na głowach siedzieli na tronie pośród złocistych ścian pałacu. Z wysokości tronu ku dołowi spływał purpurowo-złocisty płaszcz, który zaścielał całą szerokość sceny. W płaszczu wycięto otwory. Przez nie niezliczone ludzkie głowy wpatrywały się w tron. Rozwiązania scenograficzne tworzyły obraz złotego morza. Z niego wynurzali się dworzanie kąpiący się w złocie dworskiego przepychu.