Przy czym to „morze złota” nie oślepiało brutalnym blaskiem, ponieważ Craig ukazał je w przyćmionym świetle. Migotliwe reflektory wydobywały ze złocistej purpury złowrogie błyski.
Przedstawienie okazało się sukcesem. Craig był usatysfakcjonowany, zaś Stanisławski przeciwnie - ponad trzyletnia praca nie spełniła jego oczekiwań, zwłaszcza że fundamentem moskiewskiego Hamleta była inscenizacja, a ona mniej interesowała Stanisławskiego niż aktorstwo.
Główne założenia systemu („metody”) Stanisławskiego Stanisławski był nowatorem w dziedzinie aktorstwa w dwóch aspektach: techniki indywidualnej; pracy zespołowej. Wypracował metodę gry aktorskiej, z kolei organizując kolejne studia pokazał, w jaki sposób należy prowadzić zespołowe prace laboratoryjne w teatrze. Przy czym w dziedzinie techniki sporo zawdzięczał Niemirowiczowi-Danczence, a w dziedzinie zespołowości – Sulerżyckiemu.
Wykład koncepcji Stanisławskiego znalazł się w jego dwóch książkach, tj. Moje życie w sztuce i Praca aktora nad sobą.