Mimo trudności, lotnictwo polskie wykonało wiosną 1940 niemały wysiłek mobilizacyjno-organizacyjny, wystawiając cztery dywizjony wobec 22 francuskich.
Zgodnie ze wstępnym porozumieniem polsko-francusko-brytyjskim z 25 października 1939, 3 grudnia odpłynął z Francji do Wielkiej Brytanii pierwszy transport polskich lotników, a ich stan na wyspach stale się powiększał. W lutym 1940 było ich już 2226. Polscy lotnicy rozpoczęli szkolenie w Ośrodku Szkolenia Ziemnego na lotnisku Eastchurch. W 1940 Ośrodek przeniesiono do Blackpool, które stało się ośrodkiem zbornym i główną bazą Polskich Sił Zbrojnych. Wskutek strat RAF we Francji, Anglicy rozpoczęli także ochotniczy zaciąg Polaków do służby w lotnictwie brytyjskim.
Umowa lotnicza z Wielką Brytanią została podpisana dopiero 11 czerwca 1940. Z podpisaniem umowy zwlekała strona polska, ponieważ Anglicy nie chcieli się zgodzić na żądanie gen. Sikorskiego, aby polskie lotnictwo na terenie Wielkiej Brytanii stanowiło suwerenną siłę pod dowództwem władz polskich. Umowa ta postanawiała w części ogólnej, że w ramach RAF zostaną zorganizowane polskie jednostki lotnicze na zasadach obowiązujących w lotnictwie brytyjskim i że związane z tym wydatki finansowe będzie ponosił rząd polski.