pozostałe stacjonowały w Anglii. Ogółem, wg stanu na 1 maja 1945, PSP liczyły 14 351 osób, w tym 2087 oficerów, 10 692 podoficerów i szeregowców, 1107 kobiet ochotniczek, 465 małoletnich.
Finansowanie Polskich Sił Powietrznych Finansowanie PSP regulowała początkowo umowa polsko-brytyjska z 5 sierpnia 1940. Ponoszone koszty traktowane były jako zaliczka na konto pożyczki, jakiej udziela się Polsce, która spłacana będzie po wojnie. W koszty wliczano także stracone w obronie Anglii własne samoloty, materiały pędne, użytkowanie lotnisk, korzystanie z pomieszczeń służbowych i kwater. Koszty wyposażenia jednostek w sprzęt, szkolenia, przezbrojenia w nowy sprzęt i uposażenia kadry rozliczano kwartalnie.
Sytuacja zmieniła się nieco, kiedy 11 marca 1941 Kongres Stanów Zjednoczonych uchwalił ustawę „Lend-Lease Act”, która upoważniała prezydenta do sprzedaży, wynajmu lub pożyczki państwom sprzymierzonym materiałów wojennych i wszelkich innych towarów, niezbędnych do prowadzenia wojny. Państwa otrzymujące pomoc w ramach „Lend-Lease Act” zawierały ze Stanami Zjednoczonymi dwustronne porozumienia. Długi za materiały stracone lub zniszczone w toku działań wojennych podlegały umorzeniu. Natomiast sprzęt i materiały, które po zakończeniu wojny pozostawały w dyspozycji korzystających z nich państw, miały być spłacone lub zwrócone.