Druga umowa lotnicza, podpisana 5 sierpnia 1940, nieco łagodziła drażliwe postanowienia pierwszej umowy, a główne jej punkty określały: Polskie Siły Powietrzne formalnie są częścią suwerennych Polskich Sił Zbrojnych, a ich podległość względem dowódców RAF sprowadza się do organizacji, wyszkolenia i dyscypliny oraz bojowego użycia; nastąpi formowanie kolejnych dywizjonów, w tym myśliwskich; Air Ministry będzie współpracować z Inspektoratem PSP w zakresie administrowania personelem polskim; lotnicze flagi polskie na lotniskach wywieszane będą obok flag brytyjskich; na angielskich mundurach lotnicy mogą nosić oznaki stopni wojskowych i polskie oznaki specjalności lotniczych.
6 kwietnia 1944 podpisano trzecią umowę lotniczą. Polski personel lotniczy przeszedł całkowicie pod rozkazy polskich władz wojskowych; żołnierze podlegali polskim sądom wojskowym, polskim przełożonym i polskiemu regulaminowi. W tym czasie Inspektorat Polskich Sił Zbrojnych przemianowano na Dowództwo PSP.
W dniu zakończenia wojny na lotniskach w Niemczech (Nordhom i Werrelbusch) znajdowały się dywizjony 131 skrzydła myśliwskiego, we Włoszech dywizjony 318 i 663;