Komendantura radziecka, która przejęła następnie władzę w mieście, utworzyła niemiecką pomocniczą administrację cywilną, również z niemieckim burmistrzem na czele. W tym czasie oprócz stałych mieszkańców w Ustce przebywała ludność ewakuowana z Prus Wschodnich, Litwy i ŁotwyJózef Lindmajer, Teresa Machura, Zygmunt Szultka: Dzieje Ustki, Słupsk 1985, s. 123.. Wkrótce po zdobyciu miasta pojawili się w nim polscy osiedleńcy. Pierwszy polski Zarząd Miejski rozpoczął urzędowanie 11 maja 1945. Od czerwca 1945 roku uruchomiono linię kolejową do Słupska (linię do Sławna zdemontowała i wywiozła Armia Czerwona), pocztę i gazownię.
Dotychczasowi mieszkańcy musieli opuścić Ustkę. Osoby czujące się Słowińcami, o ile znały język polski, mogły pozostać na miejscu i przyjąć polskie obywatelstwo, jednakże kryterium tego nikt w Ustce nie spełnił. mały|Port w Ustce w 2023 14 marca 1945 Rząd Tymczasowy Rzeczypospolitej Polskiej dokonał podziału administracyjnego ziem zdobytych na Rzeszy Niemieckiej, włączając Ustkę w skład okręgu III Pomorze Zachodnie. Do 1947, kiedy ostatecznie ustalono aktualną nazwę miasta, przejściowo obowiązywały inne nazwy (Postomin-Miasto, Nowy Słupsk – stacja kolejowa i Słupioujście-Port)Stanisława Zamkowska: Odbudowa i funkcjonowanie kolei polskich 1944–1949, Warszawa 1984, s.