Ustalała liczbę elektorów na siedmiu, tj.: arcybiskupa Moguncji – kanclerza Rzeszy arcybiskupa Kolonii – kanclerza Włoch arcybiskupa Trewiru – kanclerza Burgundii króla Czech – cześnika Rzeszy palatyna reńskiego – stolnika Rzeszy księcia sasko-wittenberskiego – marszałka Rzeszy margrabię Brandenburgii – komornika Rzeszy
Stanowiska miały być niepodzielne, a w przypadku świeckich zawsze przechodzić na najstarszego syna. Po śmierci króla, kanclerz Rzeszy był zobowiązany do zwołania w ciągu miesiąca sejmu we Frankfurcie nad Menem. Te i inne postanowienia Bulli czyniły z książąt dzielnicowych w zasadzie niezależnych władców.
Małżeństwa i potomstwo
Karol był żonaty cztery razy. Jego żonami były: od maja 1329 – Blanka de Valois, córka Karola de Valois, przyrodnia siostra Filipa VI, króla Francji, ur. 1317, zm. 1 sierpnia 1348; od 4 marca 1349 – Anna, córka Rudolfa II, elektora Palatynatu, ur. 26 września 1329, zm. 2 lutego 1353, od 1353 – Anna, córka Henryka II, księcia świdnickiego, ur. 1339, zm. 11 lipca 1362, od 1363 – Elżbieta z Pomorza (1345/1347–1393), córka księcia pomorskiego Bogusława V i Elżbiety Kazimierzówny.