Zakon Kawalerów Mieczowych (, ) znany również jako Kawalerowie Mieczowi, Zakon Liwoński, Rycerze Chrystusowi, Zakon Inflancki – istniejący w latach 1202–1237 niemiecki zakon rycerski działający w Inflantach (obecna Łotwa i Estonia) w ramach krucjat północnych.
Zakonu Kawalerów Mieczowych nie należy mylić z inflancką gałęzią Zakonu Krzyżackiego (oba są potocznie określane jako Zakon Inflancki).
Historia Zakon został założony w oparciu o regułę templariuszy w Rydze przez cysterskiego opata Teodoryka w 1202. Formalnie byli zależni od biskupa ryskiego Alberta von Buxhövdena. Powstali w celu obrony oraz rozszerzania diecezji ryskiej.
Rycerze od samego początku starali się wyzwolić od zależności biskupiej i stworzyć suwerenne państwo. W roku 1218 spór przybrał takie rozmiary, że biskup Albert zdecydował się wezwać na pomoc Duńczyków, król Waldemar II stanął jednak po stronie zakonu, przy okazji zajmując północną Estonię.