Rozgłos thumb|left|Brătianu w swoich późnych latach. Rząd Brătianu działał w kierunku całkowitego uniezależnienia państwa od Imperium Osmańskiego. Tymczasem konserwatyści główne zagrożenie dla niepodległości kraju widzieli w Austro-Węgrzech. Z drugiej jednak strony, poprzedni rząd Catargiu podpisał z przedstawicielami monarchii austro-węgierskiej szereg umów handlowych, które gwarantowały im przywileje w Rumunii, w zamian za zrzekniecie się przez nich prawa do sprzeciwu względem rumuńskiej irredentyzmu.
Brătianu pracował także nad zbliżeniem z Rosją, zwłaszcza po wybuchu wojny rosyjsko-tureckiej (lata 1877–1878), której jednym z rozdziałów stała się rumuńska wojna wyzwoleńcza. Gdy kraj w pełni wyzwolił się spod panowania tureckiego, musiał przez pewien czas pozostawać pod okupacją rosyjską. W czasie kongresu berlińskiego Rosja zajęła część Budziaku, będącego częścią Besarabii, ziem będących wcześniej pod władaniem rumuńskim. W zamian za to, w czasie konferencji Rumunom przyznano północną Dobrudżę. W 1881 roku proklamowano powstanie Królestwa Rumunii.