W tym czasie parlament zmusił liberałów do zakończenia prowadzenia dyskryminacyjnej polityki – rząd zgodził się na przyznanie Żydom i dobrudżkim muzułmanom obywatelstwa (z 10-letnim okresem próbnym), ale nadal zakazywał cudzoziemcom i niemającym obywatelstwa rumuńskiego posiadania ziemi na terenie kraju.

Rząd Brătianu wprowadził wiele reform w administracji, edukacji, gospodarce i na polu militarnym. Świętował swój największy sukces w 1883 roku, kiedy liberałom udało się zmienić konstytucję z 1866 roku (zwiększając liczbę wyborców i tworząc trzecie kolegium wyborcze, które zapewniało pewną reprezentację chłopom i robotnikom miejskim). Pierwsze wybory zarządzone według nowych reguł dało im przytłaczające zwycięstwo.

Po 1883 roku Brătianu był partyjnym liderem, wraz z Rosettim rozdając karty wewnątrz ugrupowania przez niemal 40 lat. Jego długie sprawowanie władzy, bez precedensu w historii Rumunii sprawiło, iż stał się on bardzo niepopularny. Rozpoczęto przeciwko niemu m.in. procedurę impeachmentu, jednak zdawano sobie sprawę, iż zarzuty względem Brătianu musiałyby być jednocześnie zarzutami pod adresem króla.