Jameson był jednym z pierwszych anglojęzycznych myślicieli pracujących w tradycji marksistowskiej. Jego pierwsza książka o Sartrze, oparta na pracy doktorskiej, choć nastawiona krytycznie wobec dominujących prądów epoki i zdradzająca właściwy Jamesonowi styl pisarski, nie stosuje jeszcze marksowskiego aparatu pojęciowego. Jameson wypracował warsztat marksistowskiej krytyki literackiej w drugiej połowie lat 60. pod wpływem teorii francuskiej i niemieckiej. Dzięki swojemu byłemu nauczycielowi René Girardowi zetknął się w okresie harwardzkim najpierw ok. 1965 z dorobkiem twórcy strukturalizmu Ferdinanda de Saussure'a, a następnie z niepublikowanymi jeszcze koncepcjami Jacques’a Derridy, ucznia heglisty Jeana Hyppolite'a i marksisty Louisa Althussera z paryskiej École normale supérieure. Wpływ na jego orientację miała także nowa lewica i ówczesny ruch antywojenny. W San Diego pracował przy boku Herberta Marcusego, uważanego za ojca nowej lewicy.
W swoim ostatnim wystąpieniu z maja 2024 Jameson wskazał rewolucję kubańską (1959) i odkrycie po przyjeździe na Harward miesięcznika , redagowanego przez Paula Sweezy’ego, jako decydujące zdarzenia na swojej drodze do marksizmu.