W Partizanie Zebec coraz bardziej rozwijał się piłkarsko i z czasem stawał się najważniejszym ogniwem tego klubu. Dzięki swojej inteligencji dobrze wpasowywał się w role pomocnika. W 1955 Zebec zadebiutował w Pucharze Europy. Partizan nie był mistrzem kraju, ale został nominowany do występu w pierwszej edycji tego pucharu. W pierwszej rundzie belgradzki zespół wysoko pokonał portugalski Sporting CP 5:2 i 8:5. W drugiej rundzie (ćwierćfinale) Jugosłowianie z Zebecem w składzie trafili na najlepszą drużynę tamtej dekady, Real Madryt. W meczu w Madrycie Alfredo Di Stéfano i spółka pokonali Partizana 4:0. W rewanżu w Belgradzie zwyciężyli gospodarze, ale wynik 3:0 był zbyt niski, by móc awansować do półfinału. W ogóle w latach 50. na scenie międzynarodowej Partizan był w cieniu innych dwóch wielkich klubów jugosłowiańskich Hajduka Split i Crvenej zvezdy Belgrad. W 1956 roku Zebec zdobył z Partizanem po raz drugi wicemistrzostwo Jugosławii, a drugie dołożył w 1958. W 1957 zdobył kolejny (już trzeci) w karierze krajowy puchar.