W przypadku Franciszka II był to jednak czysto fikcyjny tytuł odnoszący się do czegoś, co w czasach jego panowania jeszcze nie istniało i prawdopodobnie miało legitymizować zajęcie przez Austrię ziem polskich w III rozbiorze, tym bardziej że władca też przyjął inne „puste” tytuły jak: „książę sandomierski”, „lubelski”, „mazowiecki”, pokrywające się z terytoriami włączonymi do Austrii w czasie III rozbioru Rzeczypospolitej.
Geografia Wielkie Księstwo Krakowskie położone było na lewym brzegu Wisły, który stanowił południową granicę księstwa. Zachodnia granica księstwa, która była jednocześnie fragmentem zachodniej granicy Austrii z Prusami (Górny Śląsk), opierała się w swej całkowitej rozciągłości na rzece Przemszy. Granice północna i wschodnia były dawnymi granicami Wolnego Miasta Krakowa z Królestwem Kongresowym. Najbardziej wysuniętym wschodnim przyczółkiem kraju było miejsce nad Wisłą na południe od podkrakowskiej wsi Wolica w okolicach ujścia Potoku Kościelnickiego do Wisły. Na zachodzie było to zakole Przemszy w okolicach osiedla Jęzor, na południu zakole Wisły w okolicach wsi Wołowice, a na północy zakole Przemszy w okolicach Długoszyna k. Szczakowej. Większe rzeki na terytorium księstwa to: Wisła, Przemsza, Chechło, Rudawa, Sanka, Prądnik i Dłubnia.