Osadnictwo słowiańskie thumb|upright|Pieczęć miasta Lubeki (ok. 1280) thumb|upright|Lubeckie guldeny (1341)
Osadnictwo słowiańskie na wschodnich terenach Holsztynu datuje się na VIII wiek, kiedy to zamieszkujące wcześniej te ziemie plemiona germańskie udały się na zachód, a na ich miejsce napłynęły plemiona słowiańskie. Powstała w czasach Karola Wielkiego osada Liubice leżała na północ od Altstadtinsel na dzisiejszej wyspie , w pobliżu ujścia do Trave. Od X wieku Liubice były najważniejszą poza Oldenburgiem (Starogrodem) osadą Obodrytów, prowadzących częste spory z Wieletami, dlatego też najprawdopodobniej już wtedy posiadały silny system umocnień.
Pierwsza wzmianka o Liubicach pochodzi z 1076 z przekazu Adama z Bremy, który wspominał również o ukamienowaniu przez Słowian przeora klasztoru benedyktyńskiego Ansverusa w Einhaus. W roku 1093 władzę nad Obodrytami objął Henryk GotszalkowicW historiografii niemieckiej Henryk Gotszalkowic nazywany jest Heinrichem von Alt Lübeck; Alt Lübeck to Liubice., który bił własną monetę a Liubice uczynił swoją rezydencją.