Cesarstwo formalnie miało aż pięć stolic, które odgrywały jednak raczej rolę regionalnych centrów danego okręgu, niż siedzib centralnego rządu. Spośród nich najważniejszą rolę odgrywały Najwyższa Stolica, rytualne i religijne centrum państwa, gdzie znajdowały się siedziby obu administracji, położona na dawnych rodzimych terenach Kitanów, oraz Stolica Południowa (dzis. Pekin), będąca centrum chińskich szesnastu prefektur. Cesarz przemieszczał się stale pomiędzy tradycyjnymi obozami łowieckimi (nabo), kontaktując się z przywódcami plemiennymi, i przebywał w Najwyższej Stolicy jedynie przez krótki okres w roku. W jego wędrówkach towarzyszyła mu większość wyższych urzędników Administracji Północnej i jedynie garstka członków Administracji Południowej. Urzędnicy Administracji Północnej w sposób oczywisty posiadali większą władzę, mając stały dostęp do cesarza. Administracja Południowa była powołana zatem tylko do zarządzania terenami zamieszkałymi przez ludność osiadłą i nie brała udziału w podejmowaniu decyzji na szczeblu centralnym, a w