jego celem były niemieckie pancerniki w Brunsbüttel. Dwa zestrzelone przy tym przez niemieckie myśliwce Wellingtony były pierwszymi samolotami zestrzelonymi na froncie zachodnim. Po utracie kilkunastu Wellingtonów w starciu powietrznym nad Helgolandem 18 grudnia 1939, samoloty te w wersjach bombowych zaczęły być używane prawie wyłącznie jako bombowce nocne. Początkowo nie bombardowano niemieckich miast, ograniczając się do nocnego zrzucania ulotek antywojennych. Wellingtony jednak nadal były używane do kwietnia 1940 roku do dziennych lotów przeciwko niemieckiej żegludze i na poszukiwanie okrętów, w których ponosiły straty. Od nocy 21/22 kwietnia używane były też do kilku bombardowań zajętych przez Niemców lotnisk w Norwegii i Danii, z niewielkimi efektami.
Dopiero po rozpoczęciu kampanii francuskiej w maju 1940 roku nowy premier Winston Churchill zdecydował rozpocząć ofensywę powietrzną przeciw niemieckim obiektom przemysłowym. 17 Wellingtonów z dywizjonów 99. i 149. użyto także do pierwszego nalotu 53 bombowców brytyjskich na Berlin w nocy 25 sierpnia 1940 roku, który spowodował zmianę celów niemieckich w bitwie o Anglię na bombardowania Londynu.