W czasie walk w kotle stalingradzkim Fw 200 zostały odwołane z frontu morskiego i zaopatrywały okrążone wojska niemieckie. Od marca 1943 część Condorów ponownie wykorzystano do dalekiego rozpoznania morskiego. Reszta została zastąpiona przez Junkers Ju 290. Pozostałe służyły w jednostce III./KG40 po wprowadzeniu wersji C-4 z celownikiem Lofte 7D umożliwiającym bombardowanie z dużej wysokości i po dodatkowym wyposażeniu w kierowane pociski przeciwokrętowe Henschel Hs 293. Ostatnim poważniejszym sukcesem było zatopienie liniowców „Duchess of York” (20 021 BRT) i „California” (16 792 BRT) 11 lipca 1943. Ostatnie sukcesy Condory odniosły we wrześniu 1943, po czym zostały zastąpione przez Heinkle He 177 i wycofano je z lotów patrolowych nad Atlantykiem na początku 1944.
Przynajmniej trzy samoloty Fw 200 przystosowano do transportu VIP-ów: Adolfa Hitlera (Immelmann III) oraz Heinricha Himmlera.
Konstrukcja mały|lewo|Fw 200 w Grecji, 1941 r. Całkowicie metalowy kadłub o budowie półskorupowej z wycięciami na karabiny i wieżyczki strzeleckie. Płat dwudźwigarowy, trzyczęściowy, mocowany od dołu do kadłuba. Pokrycie metalowe od drugiego dźwigara, tylna część kryta płótnem. Lotki szczelinowe, dwuczęściowe, kryte płótnem. Klapy krokodylowe.