Kiedy Liu Yuan zmarł w 310 roku władzę po nim przejął jego syn Liu Cong (310–316), który kontynuował ofensywę w północnych Chinach rozpoczętą przez ojca. Na początku 311 roku zmarł Sima Yue i rząd Jin uległ destabilizacji. Wykorzystując ten moment 13 lipca 311 roku dowódca Liu Conga Shi Le zdobył Luoyang i wziął do niewoli cesarza Sima Zhi (307–313). W wyniku tej katastrofy rząd centralny Jin właściwie przestał istnieć. Na zachodzie także Chang’an (dzis. Xi’an) został zajęty przez Xiongnu, jednak został odbity przez wojska lojalistów wspierane przez posiłki Qiangów i Di. Następcą tronu został mianowany 11-letni kuzyn Sima Zhi, Sima Ye (313–316) i kiedy Sima Zhi w roku 313 został zabity w niewoli Sima Ye objął tron cesarski. Chang’an bronił się przez następne trzy lata by pod koniec roku 316 wpaść w końcu w ręce Liu Conga wraz z nowym cesarzem. Był to koniec tzw. Zachodniej dynastii Jin (265–316), która odrodziła się na południu jako Wschodnia Dynastia Jin (318–420), kiedy rządzący Jiankangiem (dzis. Nankin) Sima Rui (318–323) odparł ataki Xiongnu i w roku 318 ogłosił się cesarzem. Następca Liu Conga Liu Can (317) został zabity przez swojego ministra Jin Zhuna, który proklamował się królem Han, jednak szybko został obalony przez dalekiego kuzyna Liu Yuana, Liu Yao (319–329). Liu Yao przeniósł stolicę państwa z Pingyangu (dzis.