Dał się również poznać z niepohamowanej pasji do szybkiej jazdy samochodami, co było przyczyną wypadku, do którego doszło w 1901 roku w Niemczech. Był wtedy o krok od śmierci i tylko natychmiastowa pomoc jego kierowcy uratowała mu życie. Jednakże odniesione urazy pozostawiły trwałe ślady na jego kondycji. Nigdy już nie odzyskał pełni sił i zdrowia. Wydarzenia te odmieniły także jego psychikę. W 1903 roku zgodnie z zaleceniem lekarza wyjechał do Egiptu dla podratowania zdrowia. Starożytna cywilizacja i ślady jej minionej wielkości wprost go olśniły.
Owładnęła nim nowa pasja – pasja wykopalisk. Powracał do Egiptu każdej zimy. W 1906 roku uzyskał od Departamentu Służby Starożytności koncesję na prowadzenie wykopalisk w rejonie na zachód od Luksoru, nieopodal Doliny Królów. Nie posiadając fachowego przygotowania do tego typu prac, Carnarvon prowadził wykopaliska z wielkim zapałem, lecz w sposób całkowicie amatorski i chaotyczny. Nic więc dziwnego, że wysiłki te spełzły na niczym i im więcej przesypywano gruzu skalnego i pyłu oraz im więcej wylewano potu, tym bardziej rosło w lordzie Carnarvonie przekonanie o konieczności zaangażowania do dalszych poszukiwań specjalisty. Tym asystentem, specjalistą, niebawem został Howard Carter.