Jak-9T thumb|left|Jak-9T Pod koniec 1942 postanowiono opracować wariant Jaka-9 z silnym uzbrojeniem strzeleckim dużego kalibru, po pozytywnych doświadczeniach z Jakiem-7-37 oraz z otrzymanymi z USA myśliwcami Bell P-39 Airacobra. Potrzeba takich samolotów uwidoczniła się zwłaszcza podczas walk pod Stalingradem; kaliber taki był szczególnie przydatny do zwalczania bombowców i samolotów transportowych, przeciw którym standardowe uzbrojenie często okazywało się niewystarczające. Mogło też służyć do zwalczania pojazdów opancerzonych (oznaczenie T rozwijane jest jako tankowyj – czołgowy lub tjażołyj – ciężki). Pojedynczy pocisk kalibru 37 mm trafiający w Messerschmitta Bf 109 powodował jego całkowite zniszczenie, a pociski przeciwpancerne tego kalibru przebijały dachy wież i przedziały silnikowo-przekładniowe czołgów niemieckich, co umożliwiło wykorzystanie Jak-9T do atakowania celów naziemnych.