Na niektórych zadaszeniach wznoszono rodzaj „grzebienia” (ang. roof comb), czasem w formie ażuru, podwyższającego budynek świątyni. Sama świątynia to niewielka budowla, niedostępna dla ludności (skrajny przykład to Tikál, gdzie wzniesiono sanktuarium z pomieszczeniem o szerokości 1,0 m). Mury świątyń były natomiast masywne, musiały przenieść ciężar sklepienia i grzebienia. Świątynie wyposażano w niewielkie portyki, wsparte na dwóch filarach. Utworzone w ten sposób trzy wejścia prowadziły do kaplicy i dwóch bocznych celli. Pod posadzką wielu takich świątyń odkryto krypty. Jako pierwsza i największa została znaleziona we wnętrzu piramidy pod Świątynią Inskrypcji w Palenque. Zespoły pałacowe i kultowe wznoszone były wokół dziedzińców, często na specjalnie wykonane platformie podwyższającej teren. Tak zwane pałace Majów to budowle parterowe lub kilkukondygnacyjne składające się z wielu pokoi zaplanowanych w szeregu, często bez okien. Były one ciasne i ciemne, a często wilgotne. Tak naprawdę, to jedynie domyślamy się ich przeznaczenia. Budowle Majów pokryte są licznymi dekoracjami, wypełniającymi prawie całą płaszczyznę ścian.