Tempo Tempo deep house’u jest zazwyczaj umiarkowane w porównaniu z bardziej energetycznymi odmianami muzyki klubowej. Współczesne poradniki produkcyjne i omówienia gatunku najczęściej wskazują zakres około 110 do 125 BPM, choć historycznie i praktycznie spotyka się szersze widełki zależne od epoki, producenta i lokalnej sceny.
Budowa utworu Utwory deep house’owe zwykle rozwijają się stopniowo. Zamiast gwałtownych „dropów”, typowych dla późniejszej estetyki EDM, częściej spotyka się:
długie intro i outro, ułatwiające miksowanie przez DJ-ów, powolne dokładanie warstw perkusyjnych, harmonicznych i wokalnych, subtelne przejścia oparte na filtracji, pogłosie, delayu i automatyce, długie odcinki groove’u, w których zmiany są niewielkie, ale znaczące dla napięcia utworu.
W klasycznej praktyce klubowej intro i outro miały znaczenie funkcjonalne: pozwalały płynnie łączyć nagrania podczas setu DJ-skiego. W związku z tym wiele utworów budowano modułowo – z wyraźnych sekcji perkusyjnych, harmonicznych i wokalnych, które można było łatwo zestawiać z innymi nagraniami.