Generalnego starostę mianował król spośród książąt śląskich. Zarządzał on krajem w imieniu monarchy oraz przewodniczył obradom sejmu stanowego, który posiadał kompetencje prawodawcze oraz decydował o podatkach i obronności. Król samodzielne wydawał akty prawne jedynie w ograniczonym zakresie, głównie dotyczącym regaliów górniczych, menniczych i celnych. O akceptację żądań podatkowych i wojskowych król musiał zwracać się do sejmu. Uwaga sejmików księstw skupiała się na sprawach lokalnych, jak ordynacje sądowe poszczególnych księstw.
Szczególnym zjawiskiem było wykształcenie się odrębnego stanu książęcego. Książęta śląscy jako lennicy króla czeskiego stanowili osobny stan polityczny wobec monarchy, współuczestnicząc wraz ze szlachtą, duchowieństwem i miastami w reprezentacji kraju na sejmie. Jednocześnie we własnych księstwach zachowywali pozycję monarchy wobec miejscowych stanów, sprawując władzę w ramach lokalnego dualizmu książęco-stanowego. Ta podwójna rola książąt wynikała z feudalnej struktury Korony Czeskiej i była cechą charakterystyczną śląskiego modelu ustrojowego.