Często występuje improwizacja w ramach ściśle określonych struktur; wyróżnia się silnym akcentem na rytm i polirytmię, ścisłym związkiem z tańcem oraz funkcją społeczną i komunikacyjną. Często ma charakter wspólnotowy, z udziałem wielu wykonawców i elementami dialogu (np. call and response); opiera się na specyficznych systemach modalnych (np. makamy), wykorzystuje mikrointerwały i bogatą ornamentykę. Istotną rolę odgrywa ekspresja oraz powiązania z tradycją literacką i religijną; jest silnie związana z rytuałem, naturą i tożsamością plemienną. Często wykorzystuje powtarzalne struktury, śpiew, instrumenty perkusyjne i aerofony, a jej przekaz ma charakter ustny.
Podział Muzyka, jako zjawisko wielowymiarowe (artystyczne, społeczne i kulturowe), klasyfikowana jest m.in. pod kątem: struktury dźwiękowej, czyli elementów dzieła muzycznego (m.in. rytmu, melodii, harmonii i organizacji formy), liczby głosów (np. monofonia, polifonia, homofonia), obsady wykonawczej (muzyka wokalna, instrumentalna, wokalno-instrumentalna), funkcji społecznej i kulturowej, gdzie pełni role religijne, ceremonialne, rozrywkowe, użytkowe lub artystyczne, a jej znaczenie zależy od kontekstu, w jakim jest wykonywana i odbierana, gatunków i stylów, które kształtują się historycznie i kulturowo.