Bogusław Śmiechowski w Historii muzyki napisał, że słowo „klasyczny” oznacza coś, co może uchodzić za wzór, co jest doskonałe i typowe.
Mała encyklopedia muzyki (1981) i później Encyklopedia muzyki stosując kryterium funkcji społecznej wydzieliły muzykę poważną jako różną od muzyki rozrywkowej i muzyki ludowej. Identyczny podział, ale bazujący tylko na analizie muzyki Zachodu, opublikowany został przez brytyjskiego muzykologa Philipa Tagga w 1979 i później, w okrojonej o dwa kryteria socjologiczne formie, w 1982. W opracowanym przez siebie podziale, który nazwał „trójkątem aksjomatycznym”, Tagg wyróżnił muzykę artystyczną (inaczej muzykę klasyczną i muzykę poważną), muzykę rozrywkową i muzykę ludową. Spośród siedmiu wytypowanych przez siebie cech, cztery wyróżnił jako charakterystyczne wyłącznie dla muzyki poważnej: główny sposób utrwalania i dystrybucji – notacja muzyczna (a nie przekaz ustny czy nagrania), typ społeczeństwa, z którym jest głównie związana – rolniczo-przemysłowe (a nie koczowniczo-rolnicze lub stricte przemysłowe), sposób finansowania we współczesnym świecie – publiczny (a nie prywatny lub niemonetarny), jednolita teoria z estetyką. Taki sam podział muzyki na trzy kategorie (artystyczną, ludową i rozrywkową) przedstawiony jest w brytyjskim leksykonie muzycznym Grove Dictionary of Music and Musicians.