był spowiednikiem w seminarium, ale nie pełnił funkcji ojca duchownego (takiej funkcji w seminarium płockim jeszcze wtedy nie było). W 1894 r. poznał założycielkę mariawityzmu, Marię Franciszkę Kozłowską, i jej posłannictwo objawione w Dziele Wielkiego Miłosierdzia przez Jezusa Chrystusa. W tym czasie wstąpił, jako jeden z pierwszych, do ukrytego Zgromadzenia Kapłanów Mariawitów (otrzymał imiona zakonne Maria Andrzej). W 1903 r. przetłumaczył na język polski encyklikę papieża Leona XIII O Przenajświętszym Sakramencie (jest to drugie tłumaczenie na język polski), na mocy której kapłani mariawici szerzyli cześć Przenajświętszego Sakramentu. W 1903 r. był członkiem delegacji kapłanów mariawitów, która zawiozła papieżowi do zatwierdzenia treść objawień, jednak zanim delegacja dotarła do Rzymu, papież Leon XIII zmarł, a jego następca, Pius X, w 1904 r. nakazał rozwiązanie Zgromadzenia Kapłanów Mariawitów.