Na swoje zasługi został awansowany do stopnia generała majora i powołany do Świty Jego Cesarskiej Mości (7 sierpnia 1849). Został także odznaczony austriackim Orderem Żelaznej Korony za udział w pacyfikacji Węgier.
Podczas wojny krymskiej Radziwiłł dowodził 2 Rezerwową Dywizją Ułanów (w 1854), a następnie maja 1855 awangardą pod miastem Saki. 22 września 1855 został awansowany do stopnia generała porucznika i mianowany dowódcą Dywizji Ułanów, a 17 listopada tego samego roku mianowano go generał adiutantem. W tym samym miesiącu został dowódcą 6 Dywizja Lekkiej Kawalerii. 26 listopada 1856 odznaczono go Orderem św. Jerzego IV klasy.
W 1869 roku 61-letni książę Radziwiłł został awansowany na generała kawalerii.
Sprzedawszy wszystkie swoje dobra ordynackie (klecką i dawidgródzką) oraz alodialne Antoniemu Albrechtowi Radziwiłłowi (w l. 1872–75) w zamian za dożywotnią rentę 40 tys. rubli rocznie, mieszkał przeważnie w Paryżu.
Leon Hieronim Radziwiłł był od 12 lutego 1833 żonaty Zofią Urusow (córką członka Rady Państwa, księcia Aleksandra Michajłowicza Urusowowa), ulubienicą (według niektórych kochanką) Mikołaja I, dzięki czemu cieszył się odtąd protekcją cara i uwolnił się od długów. Małżeństwo nie doczekało się potomstwa. Pod koniec lat 50.