Choroba Whipple’a (lipodystrofia jelitowa, także WD od ) – choroba zakaźna spowodowana przez bakterię Tropheryma whipplei. Została po raz pierwszy opisana w 1907 roku przez George’a Whipple’a.
Epidemiologia Choroba Whipple’a zaliczana jest do chorób bardzo rzadkich. Na całym świecie każdego roku donosi się o około 30 zachorowaniach. Częstość jej występowania jest szacowana na mniej niż 1/1 000 000 osób/rok.
Większość chorych pochodzi z Europy i Ameryki Północnej. Chorują głównie mężczyźni w średnim wieku (około 50 lat). Choroba występuje niemal wyłącznie u ludzi rasy białej.
Z badań wynika, że u 26% pacjentów występują antygeny HLA B27.
Etiopatogeneza Czynnikiem etiologicznym choroby Whipple’a są Gram-dodatnie laseczki zbliżone antygenowo do paciorkowców grup B oraz do Shigelli flexneri. W 1992 roku zidentyfikowano drobnoustrój, nadając mu nazwę Tropheryma whipplei. Dziewięć lat później, czyli w roku 2000, udało się tę bakterię wyhodować.
Zakażenie następuje drogą pokarmową
Choroba Whipple’a polega na zakażeniu kilku narządów lub układów. Najczęściej dotknięte są:
przewód pokarmowy układ sercowo-naczyniowy OUN układ oddechowy stawy skóra.